شمس تبریزی

اگرچه به نظر می رسد که نام او با مولانا جلال الدین محمد بلخی شناخته شده است، اما در واقع نام اصلی او محمد بن علی معروف به شمس الدین یا شمس تبریزی، خورشید دین مبین اسلام است. او باعث پختگی و بلوغ مولانا جلال الدین محمد بلخی شد و در بسیاری از آثار مولانا به ویژه دیوان شمس تبریزی، منبع الهام و اطلاعات مولانا بوده است. او گوهری است که بخش در سایه مانده ی مولانا را روشن می کند.
شمس تبریزی به اقیانوس رحمتِ مولانا جلال الدین محمد بلخی، یعنی به «اقیانوس معرفت» اقیانوسی می افزاید و او را از جایی که گیر افتاده است، بیرون می کشد و با نور خیره کننده ی حقیقت آشنا می کند.